Mijn weblog

KRO de Wandeling

Ik heb het gedaan!

Al jaren had ik er ‘iets’ mee, maar nooit kwam het zover dat ik de stap ook daadwerkelijk nam. Vandaag was het zover, om 14.00 uur had ik een afspraak. Tien minuten voor tijd was ik er en ik rookte een sigaretje voordat ik uit de auto stapte. Snel nog een kauwgummetje met scherpe smaak in mijn mond en daar liep ik, met de agenda onder mijn arm en de aanmeldingsbrief. Met het idee in mijn achterhoofd dat het vast niet druk zou zijn, stapte ik het gebouw binnen. Het gebouw wat me nooit eerder was opgevallen hoewel ik er regelmatig langs rijd.

Zo’n 6 man stond er voor de balie, en netjes sloot ik achteraan. Wat een controle en wat een vragen werden er gesteld, dacht ik, terwijl ik stap voor stap dichterbij mijn doel kwam. ‘Zouden die allemaal voor de eerste keer hier zijn?’ vroeg ik me af. Maar nee hoor, sommige kwamen hier al jaren. En wat me vooral opviel is dat het allemaal mensen waren van boven de veertig tot zelfs over de zestig.

Nadat ik mijn vragenlijst had ingevuld mocht ik in de wachtkamer plaatsnemen, samen met al die andere mensen. Mensen die stilletjes voor zich uit zaten te kijken of verveeld met hun mobiel aan het spelen waren. “Is het een straf om hier te zijn?” vroeg ik aan de dame naast me. Ze lachte en we raakten aan de praat. Mijn vraag bleek effect te hebben want meer mensen raakten in gesprek met elkaar en met een glimlach hoorde ik hen aan. Ik bedacht me dat het bijna hetzelfde was als de wachtkamer bij de huisarts, met dát grote verschil dat deze mensen niet ziek waren maar allemaal voor hetzelfde doel hier waren, om te geven!

Eén voor één werden de mensen opgeroepen en namen ze plaats in een grote stoel. Ik mocht nog niet in zo’n grote stoel, ik moest eerst naar de dokter. Na een gesprek, een prik in mijn vinger en het opmeten van mijn bloeddruk, mocht ook ik op een grote stoel en zat daar ontzettend trots op mezelf te zijn.

Als alles mee zit en ik niet een ziekte heb waardoor ze me liever zien gaan dan komen, dan mag ik binnenkort ook lid worden van die geweldige groep mensen die in de wachtkamer zat.

Ja, vandaag heb ik me aangemeld als bloeddonor!

Geef bloed, redt een leven, dat is hun motto. Wat is jouw reden om het niet te doen??

www.sanquin.nl

~Liefs Loes~

Rita Verdonk

Rita Verdonk komt bij de kapper. De kapper vraagt: "Hetzelfde als vorige keer?"

"Nee", zegt Rita...."doe maar iets wilders!"

 

Woede 2

 

In navolging op mijn vorige blog, ga ik een openhartig stukje schrijven over mijn eigen woede. Een openhartig stukje over wat mijn woede met mijn geest doet, maar ook wat het met zich meebrengt aan lichamelijke ongemakken.

De afgelopen 14 dagen voel ik de spanning (opnieuw) in mijn lijf oplopen, beheerst door mijn gedachten die ik niet kan stoppen, en mijn samengeknepen keel en maag zorgen ervoor dat mijn lichaam mij er continue aan herinnert dat ik gebukt ga onder een zware last. Een last die eigenlijk ondraaglijk is maar die ik tóch zal moeten dragen, net zolang tot de last van mijn schouders glijdt. In mij woedt een strijd tussen lichaam en geest, en onophoudelijk wisselen zij elkaar af. Het inwendig trillen, wat voelt alsof ik een work out doe, iedere hap die door mijn keel zijn weg naar mijn maag zoekt en een spoor van pijn achterlaat. Mijn hoofd als een opgeblazen ballon die zijn lucht via mijn ogen lijkt te willen verlaten en daar soms in tranen, maar meestal als pijn blijft hangen.

Vannacht, een nacht als zo velen, bijna gewoon geworden. Ik kijk nog één keer op de wekker nadat ik me al 20 keer heb omgedraaid en zie dat het 01.30 uur is. Ach, denk ik nog, Liesyenne slaapt toch wel tot 9.30, dus ik heb nog uren de tijd om wel te slapen. Klapperende tuinhekken wekken mij om 06.00 uur en Ik hoor de storm om het huis heen gieren. Enkele minuten later gieren mijn gedachten door mijn hoofd en is het te laat… ik lig wakker en het lukt me niet om weer in slaap te vallen. Langs mijn wang voel ik een traan lopen, veeg hem driftig weg en draai me om om de slaap te vangen en me er aan over te geven. Ach, eigenlijk is het tegen beter weten in, ik zucht en stap om 07.00 uur mijn bed uit.

Accepteren en loslaten, is een kreet die ik doorgaans gebruik en negen van de tien keer kan ik dat prima. Behalve, en dat is dan steeds die tiende keer, als het om Liesyenne gaat. En de tienen volgen zich in rap tempo op. Een gesprek op school zorgde ervoor dat een bestaande wond open gereten werd, nadat hij net weer een beetje gesloten was. Een gesprek betreffende het handelingsplan, de leerdoelen en het functioneren van Liesyenne. Samen met de directeur en de juf bespraken we hoe Liesyenne in elkaar zit, wat ze nodig heeft aan begeleiding en wat zij, in slechts 3 maanden voor elkaar hebben gekregen. Met een brok in mijn keel luister ik en voel ik hoe fijn het is dat zij zich zo inzetten en begrijpen hoe ze met haar om moeten gaan. De continuïteit die zij haar bieden, de betrokkenheid maar ook de warmte die ze uitstralen als ze het over Liesyenne hebben. ‘Kon ze daar maar wonen’ denk ik, wat zou het dan goed met haar gaan!

Dan komt het ‘kopje’ Fysiek aan de beurt en weer wordt mijn gevoel bevestigd. Ik zie de letters staan, hoor de juf het voorlezen en alle gebeurtenissen flitsen voorbij.

“Vaak komt Liesyenne met ongekamd haar op school, heeft af en toe een broek aan zonder riem. De indruk bestaat dat de begeleiding op de woongroep niet adequaat is en niet voldoende toegespitst is op de zorgbehoefte van Liesyenne. Contact hierover is zeer gewenst”.

En dan staat er niet eens, dat ze meer niet als wel haar bril op heeft, of dat ze geen brood of drinken bij zich heeft of dat ze zonder sokken in haar laarzen naar school gaat om vervolgens met 4 open blaren terug te komen op de groep.

En dan ben ik zó blij dat ook zij zien wat ik al zo lang zie en keer op keer weer aangeef. Gelukkig, nóg iemand die opkomt voor mijn lieve, afhankelijke meisje!

Dan borrelt mijn woede op. Woede die ontstaat door mijn verdriet. Verdriet om het feit dat ik mijn meisje niet kan geven wat ze nodig heeft, maar het altijd stukken beter deed als dat de ‘verzorgers’ het nu doen. En ik deed het jaren alleen! Verdriet omdat een ander niet betrokken is bij haar welzijn en haar/zijn werk doet, niets meer en niets minder.

Mijn boosheid, ontstaan vanuit frustratie van het niet gehoord worden. Van het niet serieus worden genomen. Want, als zij dat wel deden dan was de situatie niet zoals hij nu al 16 maanden is. 16 MAANDEN!!!

Heel soms zou ik wel tot in detail willen beschrijven wat er die afgelopen maanden gepasseerd is, en dan niet in het belang van Liesyenne. Dat doe ik niet. Wél in mijn (dag)boek, dat er ooit écht gaat komen!

Onder de woede en het verdriet ligt angst. Angst dat er ooit een dag zal komen dat Liesyenne mij zal verwijten wat er haar is aangedaan en waarom ik niet harder voor haar gevochten heb. Die angst hoef ik nu nog niet te hebben want Liesyenne functioneert nog steeds op het niveau van een kind van 6 jaar en past zich enkel maar aan….

Noot; Voor diegene die zich opwindt over dit stukje zou ik zeggen ‘wat herken je bij jezelf dat het je raakt?’ Want, ‘Wie de schoen past, trekt hem aan’….(doe wel sokken aan, anders krijg je blaren!)

Woede

Wat is woede? Slechts een uitbarsting naar buiten terwijl de werkelijke emotie niet erkend word.

Onder woede ligt pijn en onder die pijn ligt angst. Omdat we de woede makkelijker kunnen plaatsen, gaan we vaak voorbij aan de onderliggende emoties. Het is makkelijkerer om woedend te worden, dan dat we onze pijn en onze angst onder ogen zien. De meeste mensen worden kwaad, maar de pijn gaat niet weg als je in woede ontsteekt. De pijn wordt enkel begraven.

Simpel gezegd; iemand die kwaad wordt verzet zich tegen het onder ogen zien van zijn pijn. Je wordt kwaad, omdat de wereld niet is zoals jij wilt dat ze is.

Als je woede aanpakt breng je een proces op gang. Daarbij komt eerst de pijn vrij die zolang onder je woede verborgen heeft gezeten. Daarna komt de angst die onder de pijn ligt, de paniek nadat je je realiseert dat je niet alle dingen in de hand hebt die in jouw beleving essentieel zijn voor je veiligheid en welzijn.

Woede is slechts het topje van de ijsberg, waaronder pijn en angst ligt verborgen onder het water...

Ik wéét waar en wanneer mijn 'woede' zich aandient, maar ook wat de werkelijke emotie is die eronder schuilgaat...Weten jullie dat van jezelf?

~Liefs Loes~

Achtervolgings(z)waanzin

Soms vallen gewone dingen niet eens meer op. Totdat ze zich vaker aandienen dan gewoonlijk. Door ze keer op keer tegen te komen ben ik de afgelopen weken in de ban van de Zwaan geraakt.

De zwaan, ooit begonnen als ‘Het lelijke jonge eendje’. Een verhaal wat ik Liesyenne met regelmaat voorlas toen ze klein was en soms nog wel eens aanhaal als ze haar beklag doet over haar puistjes.

De zwaan, gracieus en sierlijk, glijdend over het water of laagvliegend, zo uit de reclame van onze grootste vliegtuigmaatschappij.

Nu de ergste kou weer een beetje uit het land trekt zie je ze met massa’s op open velden, grazend en zich tegoed doen aan het eten wat weer voor handen is.

Vandaag was weer zo’n dag dat ik oog in oog stond met een prachtige zwaan. Dit keer stond hij (of was het een zij), voor mijn deur. Na hem eerst een kadetje te hebben gevoerd, met mijn camera in de aanslag, heb ik hem verjaagd. Samen met een buurvrouw joegen we het op drift geraakte prachtige dier, terug naar het water. Tussen de flatgebouwen door dreven we hem ongeveer 500 meter over straat totdat hij weer in de sloot was. Met een goed gevoel en een paar mooie foto’s zat ik na te genieten. Ik besloot om wat te gaan lezen over de zwaan en kwam op het volgende.

De zwaan.

Zo mooi zie ze gaan, mevrouw de Zwaan, zo trouw en zo loyaal. Een zwaan zal sluw van zich afslaan wanneer je haar boos maakt, ze laat zich niets wijsmaken en blijft trouw aan haar eigen principes. Wanneer de zwaan je leven binnenkomt verteld zij jou, dat je trouw aan jezelf kunt blijven wanneer je dat zelf wilt.

Ik kan mijn achtervolgings(z)waanzin loslaten en genieten, zwanen zijn tof!

Geniet hier nog even mee van mijn (al zeg ik het zelf) prachtige plaatjes.

~Liefs Loes~

Opruiming met een staartje...

Het was hoog tijd, de kasten puilden uit met…tja, eigenlijk wist ik het niet eens meer. Stapels folders, foto’s en de poëzie albums van mijn meisjes gingen door mijn handen. Het groeiboekje, zo vol geschreven met van alles en nog wat. De eerste hapjes, de eerste stapjes en de eerste tandjes niet te vergeten.

Zo vol als Nicole’s boekje geschreven stond, zo wit bleven de pagina’s in het boekje van Liesyenne. Alsof ik met een schat in mijn handen stond, zo voelde het. Een schat vol mooie herinneringen die mij altijd zullen bijblijven. Mijn behandeltafel, die eindelijk weer eens leeg was, vulde zich met alle dierbare herinneringen en gretig nam ik alle herinneringen in mij op.

Poëzie albums, gevuld met mooie gedichten, al dan niet verzonnen. Die van Nicole, volgeschreven met o.a. een lief gedicht van Juf Geertje, waar ik altijd stiekem een sigaretje mee rookte. Van familieleden die al langere tijd overleden zijn maar ook van onze grote vriend, die zijn geluk zocht en vond in Nieuw Zeeland. Het poëzie album van Liesyenne, ook weer met veel lege pagina’s die mij wit aanstaarden…

Een oud blad (2008) van Zonnehuizen, waarin geschreven stond dat Karin (Liesyenne dus) een ingewikkeld meisje is die niet past binnen de Nederlandse Zorgverlening door haar grote zorgbehoefte.

Onderaan die grote stapel lagen tijdschriften die zorgvuldig bewaard zullen worden. Drie stuks van elk tijdschrift, één voor Nicole, één voor Liesyenne en uiteraard één voor mij. In de Intiem van 2006, mijn verhaal over het nemen van de zwaarste beslissing in mijn leven, het uit huis laten plaatsen van Liesyenne…tijdelijk dacht ik toen nog. Ik zie de foto’s en ga even terug in de tijd. Het lezen van het verhaal gaat me iets moeilijker af, mijn keel trekt zich samen en ik sluit het tijdschrift.

Dan de Libelle van 2007, nu bijna 3 jaar geleden. Ik lees en voel de woorden, alsof ik ze opnieuw beleef en ervaar mijn wanhoop opnieuw. Destijds kon ik me niet voorstellen dat het nóg erger zou kunnen zijn als dat het toen was. Helaas is dat het wel. Nog steeds leef ik in onwetendheid of er ergens wél een goede woonvoorziening voor haar zal zijn….en zuchtend sla ik ook dát blad dicht.

Dan vind ik een enveloppe van de KRO met in die enveloppe de brief van Els Jansen die contact met mij zocht om hierover een uitzending te wijden. Die uitzending vond plaats in december 2007. Een grote map, gevuld met reacties van kijkers, sla ik open en ik begin te lezen. Dan zie ik het niet scherp meer en hoor de tranen op het papier druppen…..

Zou ik ooit nog eens terug kunnen kijken, vraag ik mezelf af, op een periode die voorbij is? Naar was….maar eindelijk voorbij is??

Ik pak de stapel weer op en leg hem terug in de kast alsof hij er nooit uit was……Ik ben nog niet toe aan opruiming!

2010

De wereld is vol wonderen

Als je bereid bent ze te zien

Ik wens je toe, dat jouw wonder

Naar je toekomt in 2010!!

~Liefs Loes~

Kerstfeer...

Nou, daar heb ik nou werkelijk helemaal niets aan toe te voegen!!

Fijne Kerstdagen allemaal!

~Liefs Loes~

Weerters échte!

Wanneer doen we het Weer(t)?

Het afgelopen jaar ben ik met mijn neus in de boter gevallen, twee meetings op rij en ik was er bij! Door een liefdevolle terugtrekking van Leo en Truus kon ik er dit keer wederom bij zijn.

Na een speurtocht langs Eindhoven en via Dommelen enzo…kwamen wij als laatste aan bij Jan en Joke. Met een gezellig onderonsje en de nodige hapjes en drankjes vermaakte ik me opperbest en wierp me op als vrijwillig laptopshaker, waardoor de memorykaart van Mar (nadat Jan hem er gelukkig zelf had ingepropt) weer uit het gaatje gefrommeld kon worden.

Daarna vervolgden we onze weg naar de plaatselijke bowlingbaan. Héél plaatselijk hoor, als je het mij vraagt. Ik heb namelijk nog nooit een bowlingbaan gezien met maar 2 banen…maar ala, voor ons was het helemaal prima! Ik dronk mezelf eerst even moed in en ik moet zeggen dat het resultaat verbluffend was….in één keer 9 pins om! Dat was overigens ook mijn beste worp! Het werd een nek aan nekrace tussen Maurice aan mij maar uiteindelijk won Maurice. Ach, het was een thuiswedstrijd zullen we maar zeggen;-) Na het bowlen moest er nog afgerekend worden en stond de hele stoet zijn soeses en bier af te rekenen, want zuipen kunnen ze daar in Limburg hoor!

Kruipend gingen we verder, op weg naar de Griek. Toen Maurice kwijt was vertelde Jan even sneaky tussendoor dat hij stond te pissen? De alcohol was bij mij al lekker ingeslagen hoor, want Jan had het over Pinnen!! Nou ja, wat scheelt het?

Met elk ons eigen menuutje voor ons en de melding dat we apart zouden afrekenen gingen we aan de maaltijd. Lekker smikkelen en smullen, een drankje erbij en vooral veel praten en lachen; filosofisch en humoristisch gaan overigens héél goed samen!

Ik wil graag Jan en Joke nog even uitgebreid bedanken voor de gastvrijheid en gezelligheid en Jeroen voor zijn eeuwig ijzersterke georganiseer! BEDANKT BEDANKT BEDANKT….uitgebreid genoeg??

Nog nagrijnzend ga ik nu dit logje plaatsen, genieten jullie maar van de slideshow.

~Liefs Loes~

Beschermen wij onze kinderen wel voldoende?

Lieve lezers,

het is weer rustig rondom Loesje privé maar achter de schermen is zij heel druk, kan ik jullie vertellen. Op Liesyenne's log staan twee nieuwe berichten die mij nogal bezig gehouden hebben, daarnaast ben ik druk met mijn 2e spoor, reïntegratie, bezig.

~Liefs Loes~